نامه ای به خیرین مدرسه ساز به مناسبت بازگشایی مدارس

به نام خدا

نامه ای به یک خیر مدرسه ساز

نامه ای می نویسم برای خیری که مدرسه ای برای ما بنیان نهاد تا در آن خوب زیستن،زندگی دهقان فداکار، فهمیدن مرز بین ایران و توران و ... را بیاموزیم.

نامه ای برای کسی که خودش آموزگار ما و قلب او کلاس درس ماست. کسی که با چنین کار نیکی ابرهای سیاه نادانی را کنار زد یا شاید مانند مهتابی بود که در شب تاریکی درخشید و صدها ستاره نیز با او زیبایی یافتند. می دانم همواره در قلب خود نیز مدرسه ای ساخته ای که خشت خشت آن از محبت است.

همیشه قبل از خواندن درس دعا می کنم و از خداوند مهربان می خواهم تا به تو هدیه ای بدهد، هدیه ای که شایسته ی یک انسان نیست، بلکه شایسته ی یک فرشته است. ای فرشته ی نجات، فرشته ی نجات بچه هایی که آرزوی نشستن در کلاس درسی را دارند که در آن بنشینند و در زنگ انشایش نامه ای بنویسند و آن را برای خدا بفرستند، نامه ای که فقط قلب پست می کند و شاید هم نسیم بهاری و بوی گلهای محمدی آن را به بالا ببرد.

اصلا تعجب نمی کنم که خداوند نیمی از بهشت را به تو تقدیم کند یا شاید آن را برای تو مثل نامه ی من پست کرده باشد. از نظر من جای کسی که راه و زندگی صدها نفر را عوض می کند و به آنها فرصتی برای عالم شدن می دهد بهشت است. بهشتی که از مهربانی موج می زند.

نادان بودن مثل زنبور بی عسل و دانایی مثل عسل شیرین است. تو به ما این شیرینی را بخشیدی تا تلخی ها از یاد برود.

نامه ی من به پایان خود نزدیک می شود. افسوس که نمی شود از تو به اندازه ی مهربانی هایت تشکر کرد. خداحافظی از تو معنایی ندارد چون تو همیشه در قلب بچه های مدرسه هستی. در قلب تک تک آنها.

فرستنده: نیلوفر محمدی

گیرنده: خیر مدرسه ساز

مجمع خیرین مدرسه ساز چالوس